หากจะมีภาพยนตร์ไทยหรือต่างประเทศสักเรื่องที่เดินเข้าสู่สนามทดสอบของ genre cinema ในเอเชียและพร้อมจะ “ทำให้คนดูต้องอ้าปากค้างด้วยพลังของความวิปริต” ก็คงหนีไม่พ้น Organ Child ชื่อไทย อวัยวะเถื่อน (器子) ผลงานที่ถูกตั้งคำถามมากที่สุดจากไต้หวัน ซึ่งเลือกเล่าเรื่องราวของ “ลูกที่ถูกลดทอนให้เป็นเพียงอวัยวะสำรอง” ด้วยวิธีการทั้งตรงไปตรงมาและเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน เรื่องราวเริ่มต้นด้วยบรรยากาศของครอบครัวธรรมดาที่ค่อย ๆ เปิดเผยด้านมืดของสังคมใต้ดิน—ตลาดอวัยวะที่แลกเปลี่ยนชีวิตเด็ก…

All Quiet on the Western Front ไม่ใช่หนังสงครามเรื่องใหม่ หากแต่เป็นการตีความใหม่ของนวนิยายเยอรมันคลาสสิกชื่อเดียวกัน เขียนโดย Erich Maria Remarque ซึ่งเป็นอดีตทหารผ่านศึกสงครามโลกครั้งที่ 1 สิ่งที่เยอรมันเลือกเล่าในเวอร์ชันนี้จึงไม่ใช่เรื่องของ “ชัยชนะ” แต่เป็น “ความพังทลายของมนุษย์”…

เมื่อย้อนกลับไปในปี 2004–2005 โลกภาพยนตร์ยังเต็มไปด้วยบรรยากาศที่หนังแอ็กชันมักถูกตีตราว่าเป็นความบันเทิงเพื่อความสะใจ มากกว่าจะเป็นบทกวีแห่งความสูญเสียหรือการไถ่บาป แต่ Man on Fire ของ Tony Scott กลับเดินตรงข้ามกับความคาดหวังนั้น มันไม่ได้เป็นแค่หนังแอ็กชันระเบิดปืนไฟ แต่เป็นการผสมผสานระหว่างบทกวีแห่งความร้าวรานของมนุษย์ที่แตกสลาย กับพลังของความรุนแรงที่กลายเป็นพิธีกรรมไถ่บาป ความรู้สึกในตอนที่มันออกฉายในปี 2004 คือการได้เห็น…

ผมยังจำความรู้สึกตอนนั่งเงียบๆ อยู่ในบ้านเก่า ที่ทุกซอกทุกมุมมีร่องรอยบางอย่างทิ้งไว้ให้เดาเสมอว่า ก่อนหน้าที่เราจะมาอยู่นั้น มีใครเคยหัวเราะ เคยร้องไห้ หรือเคยสูญเสียอะไรตรงนี้บ้าง บ้านหลังหนึ่งคือหลักฐานที่มีชีวิตมากกว่ารูปถ่าย และ Robert Zemeckis ก็ดูเหมือนจะคว้าเอาความรู้สึกนี้มาสร้างเป็น Here (2024) อย่างทะเยอทะยานราวกับจะบันทึกทั้งจักรวาลลงในกรอบเดียว หนังทั้งเรื่องแทบไม่เคลื่อนย้ายกล้องออกไปไหนเลย มันปักหมุดกล้องไว้ที่ห้องหนึ่งในบ้านแถบอเมริกา และปล่อยให้กาลเวลาเคลื่อนผ่าน…