สำหรับคนที่ติดตามงานของ ฮาร์ลาน โคเบน (Harlan Coben) มาตลอด ชื่อของ I Will Find You (ชื่อไทย: แล้วเราจะพบกัน) อาจฟังดูเหมือนเป็นอีกหนึ่งปริศนาครอบครัวที่ถูกสร้างขึ้นจากสูตรสำเร็จเดิม ๆ ของเขา ชายผู้ถูกกล่าวหาว่าก่ออาชญากรรมร้ายแรง ความจริงที่ถูกซ่อนไว้หลายชั้น ญาติพี่น้องที่มีความลับ และตอนจบที่บิดจนคนดูต้องย้อนกลับไปคิดใหม่ทั้งหมด แต่สิ่งน่าสนใจคือ ซีรีส์เรื่องนี้กลับทำให้เกิดคำถามที่ใหญ่กว่าคำถามว่า “ใครทำ?” นั่นคือ “เราจะเชื่อเรื่องราวที่ถูกเล่าให้เราฟังได้มากแค่ไหน”
เมื่อเปิดเรื่องขึ้นมา เดวิด เบอร์โรวส์ (David Burroughs) ชายผู้ถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิตจากข้อหาฆ่าลูกชายวัยสามขวบของตัวเอง ใช้ชีวิตอยู่ในเรือนจำพร้อมกับบาดแผลทางใจที่ไม่มีวันสมาน เขายอมรับว่าตัวเองเป็นพ่อที่ล้มเหลว แต่ยืนกรานว่าไม่ใช่ฆาตกร กระทั่งวันหนึ่งน้องเมียของเขานำรูปถ่ายใบหนึ่งมาให้ดู และในภาพนั้นมีเด็กชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนลูกชายที่ตายไปแล้วอย่างไม่มีผิดเพี้ยน นั่นคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด และเป็นจุดที่ซีรีส์บังคับให้คนดูต้องกระโจนเข้าสู่โลกแห่งความเป็นไปไม่ได้
ปัญหาของ I Will Find You เริ่มตั้งแต่วินาทีที่มันพยายามทำให้เราเชื่อว่าความเป็นไปไม่ได้เหล่านั้นเป็นเรื่องปกติ
ตลอดแปดตอน ซีรีส์วิ่งด้วยความเร็วระดับรถไฟหัวกระสุน ทุกตอนต้องมีความลับใหม่ ทุกตอนต้องมีตัวละครใหม่ที่เกี่ยวข้องกับอดีต ทุกตอนต้องมีคนโกหกหรือมีใครบางคนถูกยิง ถูกลักพาตัว หรือถูกหักหลัง ความเร็วเช่นนี้ทำให้ผู้ชมไม่มีเวลาตั้งคำถามกับตรรกะของเรื่อง เพราะทันทีที่คุณเริ่มสงสัยว่า “มันเป็นไปได้เหรอ?” ซีรีส์ก็โยนปริศนาใหม่เข้ามาอีกลูกหนึ่ง
นี่คือเสน่ห์แบบเดียวกับนิยายสนามบินของ ฮาร์ลาน โคเบน ที่นักวิจารณ์ต่างประเทศจำนวนมากพูดตรงกันว่า “ไร้สาระแต่หยุดดูไม่ได้” เพราะตัวเรื่องเข้าใจกลไกของความอยากรู้อยากเห็นของมนุษย์อย่างลึกซึ้ง มันรู้ว่าคนดูอาจไม่เชื่อ แต่ก็อยากรู้ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นอยู่ดี
อย่างไรก็ตาม ปัญหาที่ใหญ่กว่าความไม่สมเหตุสมผลคือดูเป็น “ละคร” มากกว่าจะเป็น “ชีวิต”
และคำว่า “ละคร” ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงดราม่าที่เข้มข้น แต่หมายถึงการที่ทุกอย่างถูกขับเคลื่อนด้วยอารมณ์จนเกินความจริง
ตัวละครแทบทุกคนในเรื่องพูดเหมือนกำลังกล่าวสุนทรพจน์มากกว่าพูดคุยกันจริง ๆ ทุกคนมีอดีตอันเจ็บปวด ทุกคนเก็บความลับ ทุกคนมีฉากเผชิญหน้าที่เต็มไปด้วยประโยคหนักแน่นราวกับถูกเขียนมาเพื่อใช้ในตัวอย่างหนัง
แม้แต่การแสดงก็ได้รับผลกระทบจากแนวทางนี้
แซม เวิร์ธธิงตัน (Sam Worthington) ในบท เดวิด เบอร์โรวส์ เป็นศูนย์กลางของเรื่อง เขาเล่นได้ดีในแง่ของการแบกรับความสูญเสีย แต่การเขียนบทบังคับให้เขาต้องแสดงความทุกข์ในระดับสูงอยู่แทบตลอดเวลา จนบางช่วงกลายเป็นความทุกข์แบบซ้ำ ๆ มากกว่าความทุกข์ที่พัฒนาไปตามสถานการณ์ ผู้ชมจึงไม่ได้รู้สึกใกล้ชิดกับตัวละคร แต่เหมือนกำลังมองนักแสดงคนหนึ่งที่ได้รับคำสั่งให้ “เศร้าให้มากขึ้นอีก”
ส่วน บริตต์ โลเวอร์ (Britt Lower) กลับเป็นคนที่โดดเด่นที่สุด เธอเล่นบท เรเชล (Rachel) ด้วยพลังงานที่เป็นธรรมชาติที่สุดในเรื่อง หลายสำนักรีวิวต่างชื่นชมว่าเธอคือคนที่ทำให้ซีรีส์ยังมีมนุษย์อยู่ท่ามกลางพายุแห่งพล็อตทวิสต์
แต่คนที่น่าสนใจที่สุดกลับเป็น ไมโล เวนติมิกเลีย (Milo Ventimiglia)
เพราะทันทีที่เขาปรากฏตัว คนดูที่ดูหนังมาพอสมควรแทบจะเดาได้ทันทีว่าเขาต้องมีอะไรซ่อนอยู่
นี่คือข้อเสียสำคัญของการแคสต์นักแสดงชื่อดังในบทที่ควรจะเป็น “คนธรรมดา”
เมื่อ เฮย์เดน เพย์น (Hayden Payne) ปรากฏตัว ซีรีส์พยายามทำเหมือนเขาเป็นเพียงตัวละครรอง แต่ด้วยสถานะของนักแสดงและวิธีการถ่ายภาพ คนดูแทบจะถูกบอกล่วงหน้าอยู่แล้วว่า “ผู้ชายคนนี้สำคัญแน่” และท้ายที่สุดเขาก็คือศูนย์กลางของปริศนาทั้งหมดจริง ๆ
การเฉลยของเรื่องจึงมีปัญหาแปลกประหลาด
มันทั้งเหนือความคาดหมายและคาดเดาได้ในเวลาเดียวกัน
เหนือความคาดหมายเพราะรายละเอียดของแผนการทั้งหมดบ้าคลั่งเกินกว่าคนดูจะจินตนาการถึง ตั้งแต่การสลับตัวเด็ก การปลอมหลักฐาน การบิดเบือนผลตรวจ DNA ไปจนถึงแรงจูงใจที่เกี่ยวข้องกับความหมกมุ่นทางจิตใจของ เฮย์เดน
แต่ขณะเดียวกัน คนดูจำนวนมากก็เดาได้ตั้งแต่กลางเรื่องแล้วว่า เฮย์เดน ต้องเกี่ยวข้องกับทุกอย่าง
สิ่งนี้ทำให้ตอนจบมีความรู้สึกประหลาด มันเหมือนการอ่านนิยายสืบสวนที่คุณเดาฆาตกรถูกตั้งแต่หน้า 100 แต่ยังอ่านต่อจนถึงหน้า 500 เพื่อดูว่าคนเขียนจะอธิบายได้บ้าขนาดไหน และต้องยอมรับว่า ฮาร์ลาน โคเบน ยังเก่งเรื่องนี้เสมอ
เขาไม่ได้ขายคำตอบ
เขาขายเส้นทางไปสู่คำตอบ
ความสนุกของ I Will Find You จึงไม่ได้อยู่ที่ว่า “ใครทำ” แต่คือการได้เห็นว่าความจริงทั้งหมดถูกสร้างขึ้นอย่างไร ในระดับธีม ซีรีส์กำลังพูดถึงเรื่องที่น่าสนใจกว่าคดีฆาตกรรมมาก
มันพูดถึงความเป็นพ่อ
พูดถึงความหมกมุ่นในการครอบครอง
พูดถึงคนที่สร้างโลกแห่งความเท็จขึ้นมาเพียงเพื่อให้ตนเองได้สิ่งที่ต้องการ
เฮย์เดน ไม่ได้ลักพาตัวเด็กเพราะต้องการเงินหรืออำนาจ เขาลักพาตัวเด็กเพราะต้องการเชื่อว่าตัวเองเป็นพ่อ และความเชื่อนั้นรุนแรงจนสามารถทำลายชีวิตคนทั้งครอบครัวได้
หากมองในมุมนี้ ตัวร้ายของเรื่องไม่ใช่อาชญากรธรรมดา แต่คือคนที่ยอมบิดเบือนความจริงทั้งหมดเพื่อรักษาเรื่องเล่าที่ตัวเองอยากเชื่อ
ซึ่งเป็นธีมที่ร่วมสมัยอย่างน่ากลัวในยุคที่ผู้คนจำนวนมากเลือกเชื่อ “ความจริงในแบบที่ตัวเองสบายใจ” มากกว่าความจริงที่เกิดขึ้นจริง
ท้ายที่สุดแล้ว I Will Find You ไม่ใช่มินิซีรีส์ที่ยอดเยี่ยม
มันมีบทสนทนาที่ฟังดูประดิษฐ์เกินไป ตัวละครจำนวนมากเป็นเพียงเครื่องมือของพล็อต การหักมุมบางจุดชวนกลอกตา และการแสดงหลายช่วงถูกผลักไปสู่ความโอเวอร์แบบละครโทรทัศน์มากกว่าดราม่าคุณภาพสูง นักวิจารณ์หลายแห่งถึงกับเรียกมันว่าเป็นผลงานที่อ่อนที่สุดเรื่องหนึ่งในบรรดางานดัดแปลงของ ฮาร์ลาน โคเบน บน เน็ตฟลิกซ์ (Netflix)
แต่ในอีกด้านหนึ่ง มันก็เป็นตัวอย่างสมบูรณ์แบบของสิ่งที่ ฮาร์ลาน โคเบน ทำได้ดีที่สุด
การทำให้คนดูเปิดตอนต่อไป แล้วเปิดอีกตอน แล้วอีกตอน ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าทุกอย่างกำลังไร้สาระขึ้นเรื่อย ๆ
I Will Find You จึงเป็นเหมือนนิยายปกอ่อนที่วางขายในสนามบิน หนังสือที่คุณรู้ว่าคงไม่ได้เปลี่ยนชีวิตคุณ ไม่ได้ลึกซึ้งระดับวรรณกรรมชั้นสูง และอาจเต็มไปด้วยช่องโหว่จนแทบนับไม่ไหว
แต่เมื่อหยิบขึ้นมาอ่านแล้ว คุณจะวางมันไม่ลงจนกว่าจะถึงหน้าสุดท้าย และบางที นั่นอาจเป็นความสำเร็จที่แท้จริงที่สุดของมันก็ได้
อยากจะเขียนอะไรก็เขียนอ่ะครับ แต่มีผู้ช่วยเขียนเป็น A.I. หากเขียนผิดหรือตกหล่นไปก็ขออภัยล่วงหน้านะครับ
