หิมะสีขาวโพลนตัดกับรอยเลือดสีแดงฉาน คือภาพจำแรกที่ภาพยนตร์เรื่อง Polar : ชื่อไทย “ล่าเลือดเย็น” (2019) ของผู้กำกับ โจนาส อาร์เคอร์ลุนด์ (Jonas Åkerlund) พยายามจะสลักลงไปในโสตประสาทของผู้ชม หากมองจากเปลือกนอก นี่คือผลงานดัดแปลงจากคอมิกส์ของ Dark Horse ที่ทะเยอทะยานจะสถาปนาตนเองให้อยู่ในทำเนียบเดียวกับนักฆ่าผู้รักสุนัขอย่าง John Wick หรือภาพยนตร์สไตล์จัดจ้านอย่าง Sin City ทว่าเมื่อนั่งทอดหุ่ยปล่อยให้เวลาเกือบสองชั่วโมงของหนังไหลผ่านไป ความรู้สึกที่ตกตะกอนอยู่ภายในกลับไม่ใช่ความตื่นเต้นเร้าใจ ไม่ใช่ความเกลียดชังจนต้องเบือนหน้าหนี และไม่ได้รักจนต้องหยิบยกมาเชิดชู มันกลับกลายเป็นความรู้สึก “กึ่งกลาง” ที่ค่อนไปทางความเหนื่อยหน่ายและชาชิน ราวกับว่าเรากำลังทอดสายตามองพลุสีฉูดฉาดที่ถูกจุดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนควันของมันบดบังความสวยงามไปเสียสิ้น
หากจะชำแหละถึงสุนทรียศาสตร์ของ Polar สิ่งแรกที่เตะตาคือความจงใจที่จะ “ล้นเกิน” ในทุกมิติ อาร์เคอร์ลุนด์ ผู้ซึ่งมีรากฐานมาจากการกำกับมิวสิกวิดีโอ เลือกที่จะสาดสีสันนีออนจัดจ้าน ตัดต่อด้วยจังหวะที่กระชากอารมณ์ และนำเสนอความรุนแรงแบบสุดโต่งจนเข้าขั้นตลกร้าย ตัวร้ายของเรื่องอย่าง บลุต (Blut) ที่รับบทโดย แมตต์ ลูคัส (Matt Lucas) รวมถึงแก๊งนักฆ่าลูกสมุน ถูกออกแบบมาให้เป็นภาพล้อเลียนที่ดูเหนือจริง ไร้ซึ่งมิติของความเป็นมนุษย์ พวกเขาแต่งตัวฉูดฉาด หัวเราะเสียงแหลม และสังหารผู้คนด้วยท่วงท่าที่ราวกับหลุดมาจากหน้ากระดาษการ์ตูน ซึ่งในแง่หนึ่งมันคือความกล้าหาญในการเล่าเรื่อง แต่ในขณะเดียวกัน ความพยายามที่จะตะโกนใส่หน้าผู้ชมตลอดเวลาด้วยสไตล์ที่ล้นทะลักนี้ กลับทำหน้าที่เป็นเสมือนยาชาที่ค่อยๆ ฤทธิ์กัดกร่อนความสนใจของเราให้ลดน้อยถอยลงไปทีละละนาที
ท่ามกลางคณะละครสัตว์แห่งความตายที่แสนจะหนวกหูนี้ สิ่งเดียวที่ทำหน้าที่เป็นสมอเรือคอยรั้งไม่ให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ลอยเคว้งไปในอากาศธาตุ คือการแสดงอันเงียบขรึมและทรงพลังของ แมดส์ มิคเคลเซน (Mads Mikkelsen) ในบท ดันแคน วิซลา (Duncan Vizla) หรือ “แบล็คไคเซอร์” นักฆ่าวัยเกษียณที่กำลังจะได้รับเงินบำนาญก้อนโต แต่กลับถูกนายจ้างสั่งเก็บเพื่อฮุบเงินนั้นไว้เสียเอง มิคเคลเซนแบกรับน้ำหนักของหนังทั้งเรื่องไว้บนบ่าที่เต็มไปด้วยบาดแผล เขานำเสนอภาพของชายแก่ที่เหนื่อยล้า เบื่อหน่ายต่อกลิ่นคาวเลือด และปรารถนาเพียงความสงบในกระท่อมกลางหิมะได้อย่างไร้ที่ติ ฉากที่ดันแคนใช้ชีวิตอย่างเงียบเชียบ พยายามปรับตัวเข้ากับชีวิตคนธรรมดา เป็นเพียงไม่กี่ช่วงเวลาในหนังที่อนุญาตให้ผู้ชมได้หายใจและสัมผัสถึงความลึกซึ้งทางอารมณ์ ซึ่งช่างย้อนแย้งเหลือเกินว่า ท่ามกลางหนังแอ็กชันเลือดสาด ฉากที่น่าจดจำที่สุดกลับเป็นความเงียบงัน
ทว่าความพยายามที่จะสร้างมิติทางอารมณ์ของหนัง กลับถูกทำลายลงด้วยโครงสร้างบทที่คาดเดาได้และแบนราบ การใส่ตัวละคร คามิลล์ (Camille) ที่รับบทโดย วาเนสซา ฮัดเจนส์ (Vanessa Hudgens) หญิงสาวเพื่อนบ้านผู้บอบช้ำทางจิตใจ เข้ามาเป็นจุดศูนย์กลางทางความรู้สึกของดันแคน ดูเหมือนจะเป็นความพยายามที่จะสร้างสะพานเชื่อมไปสู่การไถ่บาปของตัวละครเอก แต่เมื่อหนังดำเนินมาถึงจุดพลิกผันสำคัญที่เฉลยว่า คามิลล์แท้จริงแล้วคือผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวจากครอบครัวที่ดันแคนเคยพลั้งมือสังหารทิ้งเมื่อหลายปีก่อน ความลับที่ถูกเปิดเผยนี้กลับไม่ได้สร้างแรงสั่นสะเทือนใดๆ ในใจผู้ชม มันเป็นพล็อตทวิสต์ที่แห้งแล้งและถูกจัดวางมาอย่างจงใจเกินไป หนังไม่ได้ให้เวลาเราซึมซับความเจ็บปวดของการตระหนักรู้ชิ้นนี้ เพราะมัวแต่รีบเร่งผลักดันแคนเข้าสู่ฉากทรมานร่างกายที่ยืดยื้อและน่าอึดอัด ก่อนจะจบลงด้วยฉากสาดกระสุนล้างแค้นที่เต็มไปด้วยเลือดแต่กลับไร้ซึ่งจิตวิญญาณ
ในท้ายที่สุด Polar จึงเป็นเสมือนบทกวีแห่งความรุนแรงที่ถูกเขียนขึ้นด้วยลายมือที่ขยุกขยิกและอ่านยาก ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ได้แย่จนทนดูไม่ได้ มันมีฉากแอ็กชันที่ออกแบบมาอย่างสร้างสรรค์ มีงานภาพที่จัดจ้าน และมีนักแสดงนำที่เปี่ยมเสน่ห์ แต่มันก็ไม่ได้ดีพอที่จะทำให้เรารู้สึกผูกพันหรืออยากจดจำ มันคือภาพตัวแทนของยุคสมัยที่คอนเทนต์ถูกผลิตขึ้นมาเพื่อกระตุ้นเร้าสุนทรียะฉาบฉวยในชั่วขณะหนึ่ง แล้วก็ปล่อยให้มันระเหยหายไปในความทรงจำ ความรู้สึกเบื่อหน่ายที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ ระหว่างการรับชม จึงไม่ใช่ความเบื่อหน่ายที่เกิดจากความไร้คุณภาพ แต่เป็นความเบื่อหน่ายที่เกิดจากการรับประทานอาหารรสจัดจ้านเกินพอดี จนลิ้นของเราสูญเสียความสามารถในการรับรู้รสชาติอื่นใดไปอย่างน่าเสียดาย
อยากจะเขียนอะไรก็เขียนอ่ะครับ แต่มีผู้ช่วยเขียนเป็น A.I. หากเขียนผิดหรือตกหล่นไปก็ขออภัยล่วงหน้านะครับ
