หนังที่ “หลอกเราอย่างสุภาพ” ตั้งแต่ครึ่งแรก แล้วค่อย ๆ ถอดหน้ากากความจริงออกอย่างเยือกเย็นในครึ่งหลัง The Great Flood (대홍수, 2025) คือเรื่องนั้น และอาจเป็นหนังที่ตั้งใจไม่ให้คนดู “รู้สึกสนุก” เท่ากับ “รู้สึกไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลังดูอะไรอยู่” — ซึ่งสำหรับผม…

สาธุ ๒ (The Believers: Season 2) ไม่ได้เริ่มต้นจากคำถามว่า “ศรัทธาคืออะไร” หากแต่เริ่มจากคำถามที่เจ็บปวดกว่านั้นมาก—เมื่อศรัทธากลายเป็นทุน ใครคือคนที่ต้องจ่ายราคา และราคานั้นแพงเพียงใด หากสาธุภาคแรกเปรียบเสมือนการเปิดประตูหลังวัดให้ผู้ชมได้แอบมองกลไกของ “พุทธพาณิชย์” อย่างระมัดระวัง ภาคสองคือการถีบประตูนั้นพังลง แล้วลากเราลงไปนั่งกลางวงพนันที่เดิมพันด้วยชีวิต ไม่ใช่เพียงเงินบริจาคหรือยอดบัญชีวัดอีกต่อไป ซีรีส์ไม่ได้พยายามทำตัวเป็นผู้ชี้ผิดชี้ถูก…

มีบางเรื่องที่เมื่อเราย้อนกลับไปดู ไม่ใช่เพราะหนังมันดีจนทนไม่ได้ แต่เพราะมันคือ “จุดเริ่มต้น” ของคนทำหนังที่ต่อมาจะกลายเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว และ ฝัน บ้า คาราโอเกะ ของ เป็นเอก รัตนเรือง คือหนึ่งในหลักฐานชิ้นนั้น—หลักฐานของผู้กำกับที่กำลังลองของ หัดก้าวในเส้นทางที่ตัวเองยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันจะพาไปไกลแค่ไหน นี่ไม่ใช่หนังที่กลมกล่อมไม่ใช่หนังที่เป็นเอกที่สุดของเขาและมันเต็มไปด้วยมุมเหลี่ยมที่ “แปลก” “แข็ง” และ…

ปี 1997 ในความทรงจำของชาวเกาหลีใต้มิได้เป็นเพียงตัวเลขบนปฏิทิน หากแต่เป็นบาดแผลทางเศรษฐกิจและจิตวิญญาณที่เรียกว่ายุค IMF ช่วงเวลาที่ความหนาวเหน็บไม่ได้มาจากอุณหภูมิ แต่มาจากความล่มสลายของเสาหลักครอบครัว เมื่อซีรีส์ Typhoon Family (태풍상사) ประกาศตัวว่าจะหยิบยกช่วงเวลานี้มาเล่าผ่านสายตาของ “คังแทพุง” ทายาทธุรกิจที่ต้องกอบกู้บริษัทฝ่าวิกฤต ความคาดหวังจึงก่อตัวขึ้นดั่งพายุที่รอกระหน่ำ ทว่าเมื่อม่านการแสดงปิดลง สิ่งที่หลงเหลืออยู่กลับไม่ใช่ความอิ่มเอมใจในชัยชนะ แต่เป็นความรู้สึกว่างเปล่าของการเดินทางที่พาผู้ชมออกทะเลไปไกลจนหาทางกลับฝั่งไม่เจอ…