หากคุณเคยพับนกกระเรียนกระดาษเล็ก ๆ ด้วยความตั้งใจจนสุดกำลังในสมัยเรียน แล้วเผลอยิ้มเมื่อนึกถึงวันเก่า ๆ ภาพยนตร์ Love Untangled (สาวผมยุ่งหัวใจว้าวุ่น หรือชื่อเกาหลี 고백의 역사) อาจทำให้คุณรู้สึกเหมือนได้กลับไปอยู่ในห้องเรียนปี 1998 อีกครั้ง เรื่องราวดูเรียบง่าย บางครั้งก็ออกจะ “เชย”…

มีหนังที่เราดู เพลิดเพลิน แล้วก็ลืม และมีหนังที่ดูแล้วก็ยังไหลเวียนในกระแสเลือด เหมือนเสียงเพลงที่ไม่เคยจางหายไปจากใจ Sing Street ชื่อไทย รักใครให้ร้องเพลงรัก (2016) กำกับโดย John Carney (ผู้กำกับ Once, Begin Again) อยู่ในหมวดหลังอย่างแน่นอน…

ผมรู้สึกเหมือนเคยดูอะไรแบบนี้มาก่อนตอนดู Sideways ของอเล็กซานเดอร์ เพย์น ไม่ใช่เพราะเคยดูมาแล้ว แต่เพราะเคยดู The Hangover (2009) มาก่อนหลายปี และนี่คือญาติสายโลหิตที่แก่กว่า เศร้าซึ้งกว่า อยู่ก่อนหน้านั้นถึงห้าปี แต่งตัวด้วยแสงแดดในไร่องุ่นแทนที่จะเป็นแสงนีออนแห่งเวกัส ทั้งสองเรื่องเล่าเกี่ยวกับการเดินทางที่พลิกผัน (ตรงตามชื่อเรื่อง) เพื่อนคู่หูที่ต่างกันสุดขั้ว และความตึงเครียดระหว่างการดื่มด่ำอย่างไร้ขีดจำกัดกับความรับผิดชอบที่เงียบเชียบ…

Burn After Reading (2008) ผลงานกำกับของสองพี่น้อง Coen Brothers (Joel และ Ethan) คือภาพยนตร์เสียดสีที่เต็มไปด้วยความ “ไร้สาระอย่างจริงจัง” ซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของผู้กำกับคู่นี้ หนังเรื่องนี้ไม่ได้เล่าเรื่องสายลับแบบจริงจัง หากแต่ใช้โครงสร้างของ “หนังจารกรรม + ทริลเลอร์การเมือง”…