มีภาพยนตร์จำนวนมากที่เล่าประวัติศาสตร์ผ่านสงคราม การปฏิวัติ การล่มสลายของระบอบการปกครอง หรือผ่านชีวิตของบุคคลผู้ยิ่งใหญ่ที่ถูกจารึกไว้ในตำรา แต่มีภาพยนตร์เพียงไม่กี่เรื่องที่กล้าหันหลังให้กับศูนย์กลางของประวัติศาสตร์ และเลือกเดินเข้าไปหาผู้คนที่ถูกผลักออกไปอยู่ริมขอบของหน้ากระดาษ A Foggy Tale หรือชื่อไทย นิทานม่านหมอก คือภาพยนตร์ประเภทนั้น มันไม่สนใจผู้ชนะ ไม่สนใจผู้แพ้ ไม่สนใจผู้กุมอำนาจ และไม่สนใจแม้แต่การตัดสินว่าใครถูกหรือผิด สิ่งที่ภาพยนตร์สนใจคือผู้คนธรรมดาซึ่งถูกทิ้งเอาไว้เบื้องหลัง หลังจากเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ผ่านพ้นไปแล้ว…

มีประโยคหนึ่งที่ลอยค้างอยู่ในใจหลังดู You and Everything Else (2025) จบอยู่หลายวัน ประโยคนั้นไม่เคยถูกพูดออกมาตรงๆ ในซีรีส์ แต่กลับแทรกอยู่ในทุกสายตา ทุกความเงียบ ทุกการถอนหายใจของตัวละครสองคนที่ใช้เวลาทั้งชีวิตเดินวนอยู่รอบกันและกันราวกับแรงโน้มถ่วงที่ไม่มีวันหลุดพ้น “บางครั้ง คนที่รักเรา มากที่สุด ก็อาจเป็นคนที่อยากเป็นเรา มากที่สุดเช่นกัน” และในโลกของซีรีส์เรื่องนี้…

หากจะกล่าวว่า เอ็ม. ไนท์ ชยามาลาน (M. Night Shyamalan) คือสถาปนิกผู้เชี่ยวชาญการสร้างโครงสร้างทางภาพยนตร์ที่วางรากฐานอยู่บนความไม่น่าไว้วางใจ ก็คงจะไม่ใช่คำกล่าวที่เกินจริงนัก แต่ทว่าในผลงานล่าสุดอย่าง “Trap” (2024) เขาได้ทำการทุบทำลายขนบดั้งเดิมของตนเองทิ้งตั้งแต่ในตัวอย่างภาพยนตร์ ด้วยการแบไต๋เปิดเผยจุดหักมุมสำคัญว่า ชายผู้เป็นพ่อที่แสนดี แท้จริงแล้วคือฆาตกรต่อเนื่องนาม “เดอะ บุตเชอร์”…

หาก “เสียงแตร” ใน BEEF ซีซั่นแรกคือเสียงลั่นไกของระเบิดอารมณ์บนท้องถนนที่เสรีและไร้พรมแดน BEEF ซีซั่น 2 ก็เปรียบเสมือน “เสียงกระซิบ” อันเย็นเยียบในห้องเก็บเสียงของคันทรีคลับหรูหรา ที่ซึ่งทุกความโกรธเกรี้ยวถูกกดทับด้วยมารยาททางสังคมและโครงสร้างอำนาจ การตัดสินใจของ Lee Sung Jin ในการเปลี่ยนทิศทางซีรีส์สู่รูปแบบ Anthology…