Big ชื่อไทย บิ๊ก อยากโตก็ได้โต ของเพนนี มาร์แชล เป็นภาพยนตร์ที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรซับซ้อนกว่านิทานสั้น ๆ เกี่ยวกับเด็กชายคนหนึ่งที่อธิษฐานอยาก “โตเป็นผู้ใหญ่” แล้วตื่นเช้ามาในร่างของชายวัยสามสิบกว่า แต่ความเรียบง่ายนี้เองที่เป็นกับดักอันแยบยล เพราะหนังเรื่องนี้ไม่ได้ตั้งใจจะเล่าเรื่อง “การโต” ในเชิงกายภาพ หากกำลังตั้งคำถามกับโครงสร้างของความเป็นผู้ใหญ่ทั้งระบบ—ตั้งแต่โลกของงาน เงิน ความรัก…

หนังที่ “หลอกเราอย่างสุภาพ” ตั้งแต่ครึ่งแรก แล้วค่อย ๆ ถอดหน้ากากความจริงออกอย่างเยือกเย็นในครึ่งหลัง The Great Flood (대홍수, 2025) คือเรื่องนั้น และอาจเป็นหนังที่ตั้งใจไม่ให้คนดู “รู้สึกสนุก” เท่ากับ “รู้สึกไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลังดูอะไรอยู่” — ซึ่งสำหรับผม…

สาธุ ๒ (The Believers: Season 2) ไม่ได้เริ่มต้นจากคำถามว่า “ศรัทธาคืออะไร” หากแต่เริ่มจากคำถามที่เจ็บปวดกว่านั้นมาก—เมื่อศรัทธากลายเป็นทุน ใครคือคนที่ต้องจ่ายราคา และราคานั้นแพงเพียงใด หากสาธุภาคแรกเปรียบเสมือนการเปิดประตูหลังวัดให้ผู้ชมได้แอบมองกลไกของ “พุทธพาณิชย์” อย่างระมัดระวัง ภาคสองคือการถีบประตูนั้นพังลง แล้วลากเราลงไปนั่งกลางวงพนันที่เดิมพันด้วยชีวิต ไม่ใช่เพียงเงินบริจาคหรือยอดบัญชีวัดอีกต่อไป ซีรีส์ไม่ได้พยายามทำตัวเป็นผู้ชี้ผิดชี้ถูก…

มีบางเรื่องที่เมื่อเราย้อนกลับไปดู ไม่ใช่เพราะหนังมันดีจนทนไม่ได้ แต่เพราะมันคือ “จุดเริ่มต้น” ของคนทำหนังที่ต่อมาจะกลายเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว และ ฝัน บ้า คาราโอเกะ ของ เป็นเอก รัตนเรือง คือหนึ่งในหลักฐานชิ้นนั้น—หลักฐานของผู้กำกับที่กำลังลองของ หัดก้าวในเส้นทางที่ตัวเองยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันจะพาไปไกลแค่ไหน นี่ไม่ใช่หนังที่กลมกล่อมไม่ใช่หนังที่เป็นเอกที่สุดของเขาและมันเต็มไปด้วยมุมเหลี่ยมที่ “แปลก” “แข็ง” และ…