เมื่อไม่นานมานี้ ผมบังเอิญได้อ่านข่าวหนึ่งที่สะกิดใจอย่างจัง เป็นเรื่องราวของคุณแม่ท่านหนึ่งที่เพิ่งสูญเสียลูกชายวัย 25 ปีไปจากอุบัติเหตุ ท่ามกลางความเจ็บปวดและการเรียกร้องความยุติธรรม มีประโยคหนึ่งของคุณแม่ที่ทำให้ผมต้องหยุดชะงัก
“ทุกวันนี้สิ่งที่เราทำ คือการยังคุยแชทกับลูกชายในโทรศัพท์ แม้รู้ทั้งรู้ว่าลูกชายไม่อยู่แล้ว แต่เราก็ยังอยากขอคุยกับเขาทุกเรื่อง… คอยแชทถามว่าวันนี้ลูกกินข้าวบ้างหรือยัง คนอื่นอาจมองว่าเราเป็นบ้าไปแล้ว แต่นี่เป็นสิ่งเดียวที่พอทำได้”
พอเลื่อนลงไปอ่านคอมเมนต์ด้านล่าง สิ่งที่พบกลับไม่ใช่คำตัดสินว่าคุณแม่เสียสติ แต่กลับเป็นข้อความจากผู้คนมากมายที่เข้ามาจับมือและบอกว่า “เราก็ทำแบบนั้นเหมือนกัน”
“พี่ก็เป็นนะ ไลน์ไปคุยกับพี่สาวเวลามีอะไรอยากเล่า”
“เราก็พิมพ์คุยกับลูกสาวเหมือนกัน เหมือนตอนเขายังมีชีวิตอยู่”
“ผมยังแชทหาพ่อ ส่งรูปให้ดูทุกวันว่าทำอะไรอยู่…”
อ่านจบแล้ว ความรู้สึกแรกคือความหน่วงในใจ แต่อีกความรู้สึกที่ตามมาคือความอบอุ่นอย่างประหลาด นี่คือวิถีแห่งการคิดถึงคนที่จากไปในยุคสมัยใหม่ ยุคที่บัญชีออนไลน์ของใครบางคน กลายเป็นตัวแทนการมีอยู่ของเขา แม้ร่างกายจะไม่อยู่แล้วก็ตาม
พอคิดถึงเรื่องนี้ ภาพของซีรีส์ Black Mirror ตอน “Be Right Back” ก็แวบขึ้นมาในหัวทันที
สำหรับคนที่ไม่เคยดู ตอนนี้เล่าเรื่องของ ‘มาร์ธา’ หญิงสาวที่สูญเสียแฟนหนุ่มไปอย่างกะทันหัน ด้วยความทนความคิดถึงไม่ไหว เธอจึงใช้บริการเทคโนโลยี AI ที่รวบรวมข้อมูลแชท อีเมล และโพสต์บนโซเชียลมีเดียทั้งหมดของแฟนหนุ่ม มาประมวลผลและสร้างเป็น “แชทบอท” ที่ตอบโต้ได้เหมือนแฟนของเธอทุกประการ… เหมือนตั้งแต่วิธีการพิมพ์ การใช้คำ ไปจนถึงมุกตลก
ลองจินตนาการดูสิครับว่า ถ้าเทคโนโลยี AI ปัจจุบัน (ที่เก่งขึ้นทุกวัน) ถูกนำมาสร้าง Prompt ให้สวมบทบาทเป็นคนที่เรารักและตอบแชทเรากลับมาได้จริงๆ… มันคงเป็นเรื่องที่ทั้งมหัศจรรย์และชวนน้ำตาไหลในเวลาเดียวกัน เราอาจจะได้เห็นตอนใหม่ของ Black Mirror ในชีวิตจริงก็เป็นได้
แต่ในโลกความเป็นจริงที่เรากำลังเผชิญอยู่ แชทที่เราส่งไปหาคนที่อยู่บนฟ้า… มันไม่มีการตอบกลับ ไม่มี AI มาสวมรอย มีเพียงความเงียบและสถานะที่ไม่เคยขึ้นคำว่า “อ่านแล้ว”
แล้วทำไมเราถึงยังพิมพ์ส่งไปล่ะ?
ในสมัยก่อน เวลาเราคิดถึงคนที่ล่วงลับ เราอาจจะไปยืนคุยหน้ารูปถ่าย จุดธูปบอกกล่าว หรือไปนั่งเงียบๆ ที่หน้าหลุมศพ แต่ในยุคนี้ พื้นที่ที่เรารู้สึก “ใกล้ชิด” กับเขามากที่สุดกลับไม่ใช่แผ่นหินสลักชื่อ แต่มันคือ “หน้าต่างแชท” เพราะหน้าต่างแชทในมือถือ คือพื้นที่ที่เราเคยใช้ชีวิตร่วมกับเขาในทุกๆ วัน เป็นที่ที่เราส่งสติกเกอร์สวัสดีตอนเช้า บ่นเรื่องงาน ส่งรูปของกิน หรือบอกฝันดี มันคือพื้นที่ส่วนตัวที่เต็มไปด้วยอุณหภูมิของความสัมพันธ์ เมื่อเขาจากไป กล่องข้อความนั้นจึงไม่ได้ตายตามไปด้วย แต่มันกลายเป็น “พื้นที่ศักดิ์สิทธิ์” ทางใจ เป็นที่พักพิงให้เราได้ระบายความคิดถึงในรูปแบบที่คุ้นเคยที่สุด
การพิมพ์บอกใครสักคนที่ไม่อยู่แล้วว่า “วันนี้เหนื่อยจัง” หรือ “แวะมากินร้านโปรดของแกด้วยนะ” ไม่ใช่อาการของคนเสียสติ หรือคนที่ยึดติดจนก้าวเดินต่อไปไม่ได้ แต่มันคือกระบวนการเยียวยาจิตใจ (Grieving Process) รูปแบบหนึ่ง เป็นการค่อยๆ ให้หัวใจได้ปรับตัวกับช่องโหว่ขนาดใหญ่ในชีวิต
แม้บัญชีออนไลน์นั้นจะไม่มีการอัปเดตสเตตัสอีกต่อไป รูปโปรไฟล์จะหยุดนิ่งอยู่ที่รูปเดิม แต่สำหรับคนที่ยังอยู่ พื้นที่ตรงนั้นคือกล่องเก็บความทรงจำที่ยังมีลมหายใจ
หากวันนี้คุณเป็นคนหนึ่งที่ยังคงส่งข้อความหาคนที่อยู่บนฟ้า ผมอยากบอกคุณว่า… คุณไม่ได้บ้า และคุณไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว พิมพ์ต่อไปเถอะครับ เล่าเรื่องราวในแต่ละวันให้เขาฟัง ส่งรูปท้องฟ้าสวยๆ ไปให้เขาดู แม้จะไม่มีแจ้งเตือนตอบกลับ แม้จะไม่มีสติกเกอร์ส่งคืนมา แต่เชื่อเถอะว่า ทุกๆ ตัวอักษรที่คุณพิมพ์ลงไป มันได้ทำหน้าที่ของมันอย่างสมบูรณ์แล้ว… นั่นคือการยืนยันว่า ความรักและสายใยที่เชื่อมเราไว้ จะไม่มีวันจางหายไปไหน ไม่ว่าเขาจะอยู่หน้าจอ หรืออยู่บนฟ้าก็ตาม ❤️
อยากจะเขียนอะไรก็เขียนอ่ะครับ แต่มีผู้ช่วยเขียนเป็น A.I. หากเขียนผิดหรือตกหล่นไปก็ขออภัยล่วงหน้านะครับ
